ایران تاریخی به کهنسالی اقوامی دارد که بشر در گیر و دار خرد و بیخردی تقلای بودن بر بستر زمان را آزمود. فرد ایرانی جدای از تمام ستیزه های بودن و ماندن بر حیطه ی جهالت و عقلانیت بشری توانست به نوعی خرد اعلا دست یابد که دیگر اجتماعات غیر ایرانی در حسرت رسیدن به مرتبه ی ایرانی در اندوهی بی پایان فرو رفتند . طوایف و اقوام متنوع ایرانی در طی ادوار متمادی ثابت کردند که در سایه ی وحدت همزیستی و رونق همدلی می توانند به والاترین طریق ماندگاری دست یابند. گستره ی وسیع سرزمینمان ایران فراخنای روشنی برای ساکنین خویش مهیا ساخت و تا بدانجا هدایتمان نمود و به دستیاریمان پرداخت که امروزه در جایی که فریاد تلخکامی انسان غربی بیداد می کند ، آوای بختیاری و کامگاری فرد ایرانی نوازشگر جانهاست . آموزه های دینی و ادبیات شفاهی اقوام مان کز رهگذر زمان و زندگی مردمیان بدست آمده است ، ما را در چشمداشت هرچه بیشتر از خوان انسانیت والا و فرهنگ برتر ایرانی یاری می دهد . پذیرایی شگرف دلها در اجتماع همدلی ایرانی تا بدانجاست کز قبل آن از آغاز تا حال توانستیم یک تنه بی یاریگری اغیار بر جمیع مسایل و موانع زمان فایق آییم.